Neresinden koptuysa koptu yaşam
İnancımı kavrayan ellerini yitirdiğim akşam
Belki bir sofrada tuzu arar gibi gözlerimle
Bir anda ufalandı çaresizliğim sözlerimden
Bir sofra ki bir başıma kaldığım
Elimde kimsesiz bir kaşığın daldığı
Buz gibi acı ve kan dolu bir çorba sanki
Yalnız bu kadardı benim yaşam sandığım
Şimdi isyanın kıpırtısı bile cenaze alayı
İnkarın neferleri bastı çoktan içimdeki sarayı
Bir kurtuluş son bir umut dahi terk etti
Sessizliğimle kabullendim perişan olmayı.
Kaçtım ama kovalanmadım bu cenkten
Eliyle koymuş gibi vurdu beni siperinden
Ne çok inleyiş bunca acıdan dahi yükselmez
Tabağa kan belki de aktı gözlerimden.
Artık biliyorum her yanım sarıldı
Neşem, saadetim dar ağacında asılı
O bana güvendi yolladı âleme
Fakat ben hak etmedim yaradılmayı.
Yorumlar