HINÇ

Korkularım coşkulanıyor yeniden 

Her adımımda binbir kilit ve sürgüler

Yol uzadıkça uzuyor önümde

Kaçtı kopan kayış bu defa elimden.

Hatrım sana doğru meyleder, satırlarım bıçak gibi keskin 

Hiç unutmadım o bahar yeli yüzüme ilk gün gibi esti

Eski kırık bir gönüldü sesleniş misali canımdan

Artık dilemeyi dahi bıraktım tanrı katından

Şimdi saatler yorgun, susup kalmış kırgın çocuk sesi şarkılar

Bu defa çekip alsam başımı dört yanımdaki yankıdan

Sürgünler dahi memleket gibi tanıdık buradan

Buz dağının seyirlik tek yeri de sular altında 

Artık korkulacak hiçbir yol kalmadı hiçbir şehir 

İçimdeki sabrı binbir dert ve elemle bileyip

Sırtıma dayanan hayatı ve en keskin yanını 

Bu dayanılmaz arafı yok edip bari öleceğim günü bileyim 

Belirsizlik her köşemde zonklarken büyük bir hınçla

İçimdeki öfke şimdi daha ağır tunçtan

Kuşkular ve sanrı damarımda yol alırken

Yüreğime yer eden tonlarca yükteki taşlar

İçimdeki bu panayıra kalan son bir bilet 

Ya bitir bu gürültüyü ya da orada yer et

Adın inanca doğru kaybolan o yolda

Kalabalıklar arasındaki tek yabancı silüet