VİSAL

Geçimsiz yollardan geçiyorum bugün

Adın, dilimde acı kadar yerleşik.

Kelimeler ateşe atılmış naylon gibi bükülüyor ağzımda.

Ne konuşsam eğri 
Ne sussam, bilemiyorum.

Son ilmeği atıp gittiğin boğazımdaki düğümü;
Hiçbir geceye çözemiyorum.

Geçimsiz yollardan geçiyorum bugün.

Heybemde pişmanlıklarım ise bir mezar gibi ağır ardımda.

Gece paslı bir demir misali yarıyor her yanımı.

İçimdeki kan bile zehirliyor umarsızca

Geçimsiz yollardan geçiyorum bugün

Çaresizliğin atlasını sınırlarından vuruyor geçmişim

Hiçbir saksıya gönül vermezken hiçbir çiçek

Ben kendi köklerimi yaslıyorum bir kırık vazoya

Yetim bir kelebek çıkıyor yürek denen kozadan.

Geçimsiz yollardan geçiyorum bugün

Önümde ızdırap vadisi

Sen,

Vadide dökülen nehir

Bir bilsen,

Ben hangi ummandan geçip sende boğulmuşum

Bir bilsen,

Ben hangi kapılara, kilit diye vurulmuşum.

Geçimsiz yollardan geçiyorum bugün

Göğsümde katlanarak çoğalan yaralarım

Sensizlikten çatlamış damarlarıma doluyor

En dar boğazından akıyor keşkelerim

Sefaletin kıyılarına.