Uslan Artık

Erseydim sırrına eğer pervasızca düşünmenin;
Adı olmazdı bükülmemin acının karnında.
Pençesi geçmişken sırtıma şu kalleş devrin;
Ey ölü doğduğum mevsim, adımla beraber göm beni.
Ey şerhâ şerhâ dizildiğim kurşun,
Ey boynumdaki urgan, bileklerimdeki yalan, dilimdeki pas
Kaçıncı gıcırdı bu ömrüme aralanan?

Ne vakit
Geçse elime bir kağıt bir de iğne ve de iplik
Ordan başlıyor dikiş
Şiirlerin açık göğsünden.
Bu huzursuzluk mu neşterin ucunda atan?
Bu huzursuzluk mu bilmem
Kağıttan yüzüme doğru vuran,
Parıl parıl kararan,
İçimden dışa doğru...
Ben ki harlı bir ateşin sinesinden
Zemheri bir kışa doğdum.

Şimdi söyle,
Yüreğimden mi etimden mi kalkıyor bu sancılı gün?
Ayamadığım bir zifiri var önümde
Acımdan mı bağrımdaki taşımdan mı silinmiyor dün?
Kaçıncı kez dönüşüm bu ölümden?

Aklım sevda tüneği,
Gönlüm ise han gibi kimsesizlik sarayı
Uslan artık, zihnimdeki panayır
İçimdeki cehennem alayı
Gönlündeki yarayı şu bileklerime dayayıp
Uslan artık.
Bırak, düşsün gölgesi kimsesiz bir selametin.
Ben
Günlerimi o turna kuşuyla yâd edip.
Ucundayım yamacı dik bir nihayetin.