YIL ZİFT MEVSİM ZİFİRİ

Ne yazdıysam sildim, acının çeşidi binbir.
Türlü derde göğüs gerse de kalemim dimdik.
Aklım sana takıldıkça yüreğim sendelenir.
Şiirlerden ummânım var bilmesen de birini.

Önümde hastane koridoru, içimde yaslı bir matem.
Bir başıma kimsesizim permeperişan halde.
Adımlarım heveslendikçe ölüm denen o yare.
Ölmek için sebeplerime bulamıyorum ki çare.

Yıllar sonra yeniden açılıyor aynı yaralar.
Bu defa biliyorum ki ölsem dahi saramam.
Mevsimler, dağlar, yıllar geçse de aradan.
Gözlerimdeki bu buhran aydınlığı karalar.