HARABE

Hicranın rüzgarı tüm benliğimi yıktığında
Silinir hücrelerim eksilirim, viran olup.
Yar tüm sabrımı ömrün çöplüğüne döktüğünde
Karanlığımı giyinirim bir geceyi saran olup.

Aşk kadehini gönlün acısına çaktığında
İçmem şarabı, acıdan payını alan olup.
Gönül bahçesine aşk tohumunu ektiğinde.
Toprağım tutmaz sevdayı, yeniden solan olup.

Solumdaki kışa umut, güneşi diktiğinde
Isınırım acıyı umuduyla silen olup.
Aklın tavanına sevda fikrini astığında
Gerçeği görürüm tek hakikatle ölen olup.

Hazan içimi ateşiyle kavurup yaktığında
Külüm bile uçar, giderim ben yalan olup.
Gece güne sıçrar, derdi semaya döktüğünde.
Vakti vakitten, hüznü de kederden çalan olup.