YİTİK

Ansızın zamanın kollarına tutunmuşum
Tutundukça yüreğimi acın tutuşturur
Kaderin sillesinden yıllarca yakınmışım.
Şiir harptir, hüzünle kalemi çatıştırır

Gözlerinden sızıp içime süzülen âlem
Ay parçalandıkça yaralanıyor yâren
Yaram hep derinleştikçe bulunmuyor çarem
Çağlar önceki yangının hiç sönmedi halen.

Aklım bir metruk köşe, uğrasa da eskiler
Ben hep eskilerdeyim, olmasa da eski ben
Bu fırtına acımı söndürmeyi es geçer
Saplandıkça çıkamam hüzün dolu eskiden