İNZİVA

Güneşi buldum hep karanlığı yoklayarak.
Geçtim ufkun kör noktalarından umarsızca
Elim yaramda sızlıyorum ben dağlanarak
Yarınlarım dünlere gömüldü sayısızca

Ölümün bağrında cesaretim yalın ayak
Geziniyor gaybın bir suretsiz sokağında
Keskin gözü; puslu, aranıyor yakınarak
Katran gibi acı bir sükûtun yanağında