ZİFİRİ

Aymaz geceler, tütün kokulu sehpalarda dizilirdi.
Ben ölür ölür ardından dirilirdim.
Sevdamın sesi kısılır, cesaretimin boynu bükülürdü.
Bir yol boyu kendime sürünürdüm.

Sessizliğimin menteşelerini kopardım
Sana gelmek umuduyla
Dağların bileği devrildi
Göğün gönlü açıldı.
Ölmezden gelmekti bunun adı
Geçmiş kalemle kazındı
Bir tek ölünce bedenimizden sıyrıldık

Şehir mesafelerle tıkadı kulağını
Yabancıladım semti
Ciğerlerimi griyle kaplayışından bahsettim
Zaten,
İçim sen gittiğinden beri mahşerdir.
Ömür bize bir ölüm bahşetti.
Ölmek bedenden önce ruhunu gömmektir.

Nice bedenler kustu ruh bu toprağa
Pişkinliğimiz diriyken umudumuz kör topal.
Acımı susturup pişmanlığıma sorsana
Yaralarımdan akan kanı bir tek şiir karşılar.